Schildpadden zittend op een boomstam omgeven door waterlelies | Beperkte oplage van 10

Terwijl ik in het rustige water van de vijver tuurde, ontvouwde zich een schilderachtig tafereel van sereniteit voor mijn ogen. De stilte van de ochtendlucht leek zijn adem in te houden toen een eenzame schildpad zijn plek vond op een verweerde boomstam, te midden van een serene omgeving van waterlelies. Dit pittoreske natuurensemble was meer dan alleen maar een spektakel; het was een harmonieus deuntje gespeeld in de toonsoort van het leven.

De schildpad, een symbool van een lang leven en uithoudingsvermogen, sierde sierlijk de boomstam, terwijl het silhouet een poëtisch contrast vormde met het levendige tableau van waterlelies. Als doorgewinterde reiziger van zowel tijd als getijden voegde zijn aanwezigheid een dimensie van wijsheid toe aan de jeugdige uitbundigheid van de waterlelies, die zachtjes op het rustige oppervlak van de vijver fladderden, terwijl hun weelderige groene bladeren een delicate sluier op de waterspiegel vormden.

De ecologie van deze rustige vijver getuigde van de cirkel van het leven. De aanwezigheid van de schildpad, hoewel een zachtaardig wezen, zou dit afgelegen ecosysteem kunnen verstoren met zijn natuurlijke neiging om tussen de waterplanten te foerageren en deel te nemen aan het bescheiden aanbod van de vijver¹​. Toch was de aanwezigheid ervan een vriendelijke herinnering aan het delicate evenwicht dat het leven in zulke rustige retraites in stand houdt. Schildpadden belichamen met hun langzame maar doelbewuste bewegingen het ritme van de natuur dat het tempo van het leven in dit afgelegen toevluchtsoord dicteert²​.

De lelieblaadjes, behorend tot de waterleliefamilie, vinden hun rijk in het stille water, hun drijvende bladeren bieden een schuilplaats voor het waterleven van de vijver en hun wortels een wieg in de modderige afgrond³​. De dans van het zonlicht door hun bladeren wierp speelse schaduwen op het water en schilderde een tafereel dat leek te behoren tot het doek van een doorgewinterde kunstenaar. Elke rimpeling op het water was een penseelstreek van de natuur, die de elementen in een serene harmonie vermengde.

De vijver, een bescheiden verblijfplaats voor talloze mensen, vertelt een verhaal van overleven en samenleven. Het kalme water, een weerspiegeling van het vreedzaam samenleven van zijn bewoners, voedt het leven in zijn bescheiden plooi, de interactie van elk organisme met zijn omgeving is een delicate choreografie, geschreven door de natuur.⁴​.

©Dan Kosmayer, 2013