Rode Roeiboot Tegen Muur | Beperkte oplage van 10

Verlaten roeiboot leunend in stedelijk verval

Er is iets aan fotograferen dicht bij huis dat anders aanvoelt. De spanning zit niet in de afstand, maar in het geduld. Deze scène, weggestopt in een verlaten fabriek in de Haliburton Highlands, niet ver van mijn studio, stond daar al jaren stilletjes in verval. De eerste keer dat ik naar binnen stapte, liep ik vlak langs deze boot. Misschien was ik er nog niet klaar voor om het te zien.

Maar op een bewolkte ochtend ging ik terug. Licht filterde zacht en dun naar binnen, en toen hield het me tegen. Een roeiboot, rechtopstaand, leunend tegen een verkleurde bakstenen muur onder een gebroken betonnen trap. Het was surrealistisch. Een schip gemaakt voor water, gestrand in een industriële schil van roest en as. De verf van de boot liet in strepen los – meestal rood, met mosgroen en kaal hout eronder – bijna alsof de verf door de jaren heen had gehuild. 

Ik heb geen idee hoe het daar terecht is gekomen. Misschien is hij al lang geleden voor reparatie binnengebracht en nooit meer teruggekomen. Misschien was het symbolisch voor iemand. Of misschien is het gewoon een van die prachtige tegenstrijdigheden die je tegenkomt als plaatsen uiteenvallen. Dat is wat mij naar het frame trok - niet alleen het object, maar de spanning tussen doel en plaatsing.

Die spanning, zo blijkt, resoneerde ook met anderen. Deze afbeelding is geselecteerd voor publicatie in Speciale kleureneditie van Black & White Magazine, toen ze samengesteld kleurenwerk onderzochten naast hun beroemde monochrome kenmerken. Het was een onverwachte eer – niet uit egoïsme, maar omdat iemand anders de vreemde schoonheid zag die ik had gevoeld terwijl ik in die afbrokkelende kamer stond.

Als ik dit soort taferelen fotografeer, probeer ik ze niet op te ruimen of het verval te romantiseren. Ik luister gewoon. Er heerst een stilte in deze vergeten ruimtes die boekdelen spreekt als je het toelaat. De trap leidde nergens heen. De muur, bevlekt door jaren van industrie en verlatenheid. En deze boot – deze rottende herinneringsboog, bevroren in een droogdokdroom.

Er is hier geen glamour. Geen dramatisch licht of geënsceneerde perfectie. Gewoon stilte, textuur en een stille veerkracht. Het is een scène die je vraagt ​​om te vertragen, om te zien wat er nog staat en wat nog steeds probeert vast te houden.

Als je geïnteresseerd bent in dat soort visuele verhalen, kijk dan eens naar mijn Fotografie van verlaten plekken Collectie of duik dieper in soortgelijke scènes in mijn Stedelijk verval fotografiecollectie. Ik heb jarenlang deze momenten nagejaagd, niet omdat ze mooi zijn, maar omdat ze eerlijk zijn.

© Dan Kosmayer, 2006