Lang geleden verlaten tankstation in Georgië | Beperkte oplage van 10

Roestende pompen bij het vergeten tankstation in Georgia

Er is iets aan een verlaten benzinestation dat anders werkt. Deze, ergens verscholen langs een zijweggetje op het platteland van Georgië, voelde alsof hij midden in een zin was achtergelaten. Het bladerdak strekte zich nog steeds uit over de gebarsten aarde, terwijl verroeste balken zich vastklampten aan hun laatste stukjes metalen geheugen. De pompen stonden nog steeds als soldaten, afgebroken en uitgehold, en elke slang krulde op als een oud, levenloos ledemaat.

Toen ik oprolde, was dat niet gepland. Ik was niet aan het scouten. Ik was gewoon aan het rijden – eigenlijk aan het ronddwalen – en deze scène hield me tegen. In de stilte voelde je de geschiedenis. Het was het soort plek dat ooit in de hitte naar benzine en asfalt rook, maar nu werd overschaduwd door onkruid en roest. Je kon bijna een fantoombel horen rinkelen toen je naar binnen reed, terwijl er misschien wel iemand naar buiten was gekomen om je voorruit schoon te vegen.

Dit was niet zomaar een benzinestation, het was een controlepunt in iemands verhaal. Hier kwamen mensen langs. Misschien niet voor lang, misschien gewoon voor een tankbeurt en een frisdrankje. Maar genoeg voor de muren om ze te onthouden. De borden hangen nog steeds. ‘ZELFSERVICE’ staat op het oude bord, vervaagd maar uitdagend. Het gebouw zelf geeft het langzaam op: het dak stort op sommige plaatsen in en de muren zijn getekend door het weer en de tijd. Maar het karakter? Dat is nog steeds intact.

Dit beeld gaat over meer dan alleen verval. Het gaat om aanwezigheid. Het gaat over hoe deze plekken zelfs in stilte, zelfs in ruïnes, nog steeds hun vorm behouden. Ze zijn nog steeds belangrijk. Er schuilt waardigheid in hen, in hun verzet. Ze vallen niet zomaar uit elkaar, ze blijven zo lang mogelijk staan.

Als ik deze plekken fotografeer, ruim ik ze niet op. Ik corrigeer ze niet. Ik laat ze zijn wat ze zijn. De gedempte rode en grijze tinten, het gruis, de begroeiing: ze maken deel uit van het verhaal. En in dit geval vertellen ze het goed. Elke roeststreep en door de zon vervaagde paneel herinnert ons eraan: deze plek leefde ooit.

Als je je aangetrokken voelt tot vergeten Americana – die rauwe, ongepolijste fragmenten van het dagelijkse leven die je hebt achtergelaten – wil je waarschijnlijk het volledige Fotografie van verlaten plekken Collectie. Of, als je vooral gefascineerd bent door scènes als deze – waar steden en dorpen zich stilletjes ontrafelen – kijk dan eens naar de Stedelijk Decay fotografiecollectie. Dat is waar ik de over het hoofd geziene, onbeminde en onverwacht mooie catalogiseer.

©Dan Kosmayer, 2006