Verlaten hotelvoorgevel Griezelige schoonheid | Beperkte oplage van 10

Stedelijk verval Foto van vergeten grote entree

Ik heb me altijd aangetrokken gevoeld tot façades, niet omdat ze dingen verbergen, maar omdat ze ze onthullen. De voorkant van dit verlaten hotel zei meer dan welke reisgids dan ook. Alles eraan was gelaagd met herinneringen: afbladderend pleisterwerk, dichtgetimmerde ramen, lege stopcontacten waar ooit lampen de nacht verlichtten. Het was niet zomaar een gebouw; het was een voormalige uitnodiging, nu afgesloten met verrotting en stilte.

Ik vond deze plek te voet, dwalend door een zijstraat in een kleine Kroatische stad, waar de randen van grandeur plaats maakten voor erosie. Het kan lang geleden een hotel zijn geweest, misschien een particulier landhuis. Hoe dan ook, ooit was het van belang. Het soort gebouw waar iemand trots op was: de krullen boven de deur, de symmetrie in de plaatsing van de ramen, het met zorg gesneden balkon.

Nu houdt het allemaal amper stand. De deuropening is gebarricadeerd, ramen zijn in haast gebroken of dichtgetimmerd, en graffiti sluipt naar binnen als wijnranken. En toch schuilt er schoonheid in die spanning: de manier waarop elegantie afbrokkelt, maar weigert te verdwijnen. Het is een van die scènes waar ik steeds omheen bleef cirkelen, met de camera in de hand, in een poging alles in me op te nemen zonder iets te verstoren. Een soort eerbied voor de ruïne.

Het is niet nodig om het te romantiseren. De structuur is moe. Maar moe zoals oude handen zijn: versleten, niet zwak. Je kunt nog steeds het leven zien dat hier voorbijkwam. Misschien vonden er bruiloften plaats, of diners, of eenzame reizigers die in de schemering op een balustrade leunden. Wat het ook was, deze façade is het enige deel dat nog steeds het verhaal probeert te vertellen.

Ik heb dit stuk afgedrukt omdat het gewicht draagt. Het is niet luid of opzichtig, maar het blijft hangen. Je begint de asymmetrie op te merken, de graffiti die over eeuwenoude steen is aangebracht, de enigszins scheve balkonleuningen. Elke scheur en textuur nodigt uit tot nadere inspectie. Dat is wat ik nastreef met dit soort werk: geen perfectie, maar aanwezigheid.

Als dit je aanspreekt: er zit meer in de Fotografie van verlaten plekken Collectie, waar vergeten gebouwen nog steeds hun karakter behouden. Of verken de Stedelijk verval fotografiecollectie als je je aangetrokken voelt tot architectuur in verval, waar steden hun geesten laten zien.

© Dan Kosmayer, 2020