Zonsondergang in de moerassen van Caddo Lake | Beperkte oplage van 10

Schemeringreflecties onder cipressen

Er is iets buitenaards aan Caddo Lake wanneer de zon laag zakt en de cipressen hun lange, surrealistische schaduwen over het water beginnen te werpen. Ik stond daar, omgeven door stilte en doordrenkt van goud, en keek naar de silhouetten die zich uitstrekten en bogen als iets uit een koortsdroom. Het moeras heeft geen haast. Het ademt langzaam. En als je geduldig genoeg bent, biedt het momenten als deze: waar licht, water en leven allemaal als één bewegen.

Ik heb me altijd aangetrokken gevoeld tot plekken die niet mooi zijn. Moerassen zijn onbeschaamd rauw. Ze neuriën en kraken en bewegen met een geheel eigen ritme. En Caddo? Caddo leeft. Niet op een luide manier, maar in het soort stilte dat onder je huid kruipt. Deze cipressen, die tot hun enkels in stilstaand zwart water staan, voelen zich minder als bomen en meer als oude bewakers: ze kijken, luisteren en herinneren.

Deze foto kwam na lang wachten. Ik wilde dat de weerspiegelingen zacht maar niet spookachtig waren, dat het oranje vuur van de lucht zachtjes overging in dat koele marineblauw, en dat de bomen hun vorm zouden behouden als uitsneden uit een schaduwspel. Het is geen gemakkelijk beeld – het is humeurig, zelfs een beetje griezelig – maar het is eerlijk. Dat is precies wat het moeras mij gaf, en ik wilde niets verzachten.

Als ik nu naar dit stuk kijk, is wat mij het meest opvalt de vorm van stilte. Je kunt de afwezigheid van geluid bijna horen. Alleen de zwakke echo van water dat tegen boomstammen beweegt. Het is een visuele uitademing, perfect voor iedereen die verlangt naar ruimte, mysterie en een beetje magie aan de muur.

Deze afbeelding is een van de vele die ik heb vastgelegd tijdens het verkennen van cipressen-ecosystemen in het Amerikaanse Zuiden. Je kunt meer van die reis – vol sfeer, textuur en eeuwenoude bomen – zien in mijn Cipresboom fotocollectie. Deze prints zijn voor iedereen die de schoonheid waardeert die zich in het volle zicht verbergt, daar waar de weg eindigt en de stilte begint.

© Dan Kosmayer, 2021