Humeurige Eiffeltoren bij nacht met bomen | Beperkte oplage van 10

Een Parijs-icoon gehuld in stilte en staal

Paris slaapt nooit echt, maar het vervalt wel in momenten van introspectie. Ik ving deze laat op, toen de regen net voorbij was en de stad in zichzelf was leeggelopen. Geen geschreeuw, geen drukte. Gewoon een glad pad onder mijn laarzen en het dreigende silhouet van de Eiffeltoren dat door een web van winterbomen fluistert.

Dit was niet het gepolijste, romantische Parijs dat op ansichtkaarten werd verkocht. Dit was het Parijs dat ik najaag: rustig, echt, onvolmaakt mooi. De toren zelf gloeide als kool in de mist, verzacht aan de randen maar toch onmiskenbaar aanwezig, en straalde warmte uit in weerwil van de kou. De takken, grimmig en skeletachtig, leken het niet als een monument maar als een geheim te omlijsten. Iets privés, eerder gezien dan getoond.

Ik liep langzaam. Het licht sneed door de takken en creëerde lijnen en schaduwen die over het pad dansten en me naar binnen trokken. Ik fotografeerde met die mix van instinct en eerbied die ontstaat als een scène het gevoel heeft dat deze zich alleen aan jou openbaart. De Eiffeltoren – zo vertrouwd – voelde hier vreemd aan. En in die onbekendheid werd het weer een verhaal.

Dit Fine Art‑print is meer dan een foto van een monument. Het is een uitnodiging voor het daartussenin: de liminale stilte tussen dag en nacht, herinnering en moment. Het is voor degenen die schoonheid vinden in het over het hoofd geziene, het mistige, het gedempte – waar contrast karakter krijgt en licht niet alleen verlicht; het achtervolgt. 

©Dan Kosmayer, 2008