Binnenplaats muur Revolutie Museum Havana Cuba | Beperkte oplage van 10

Cubaanse architectuur met een revolutionair verleden

Ik ben altijd gefascineerd geweest door symmetrie; niet alleen het soort uit het leerboek dat je op school leert, maar het soort dat je tegenhoudt omdat het voelt juist. Dat is precies wat er gebeurde toen ik tegenover dit gedeelte van het Revolutiemuseum in Havana stond. De balans, het ritme, de stille intensiteit van die gevel – het was niet alleen architectonisch, het was emotioneel.

Dit gebouw, ooit het presidentiële paleis, bevat lagen van de Cubaanse geschiedenis, maar vanuit deze invalshoek is het ontdaan van de politiek en teruggebracht tot pure geometrie. Lijnen kruisen elkaar met rondingen, luiken herhalen zich als een goed ingestudeerd refrein, en smeedijzeren balustrades verlenen hun ingewikkelde handschrift aan de hele zaak. Het is formeel, ja, maar nooit stijf. Er is net genoeg verwering om te suggereren dat de tijd er ook is geweest.

Ik heb ervoor gekozen om het in zwart-wit weer te geven om dat tonale samenspel naar een hoger niveau te tillen: helder pleisterwerk tegen schaduwrijke interieurs, ruiten die lijken op kleine ingelijste holtes en het contrast van klassieke kolommen met scherpe, bijna deco-achtige details erboven. Geen afleiding van kleur, alleen vorm en patroon, licht en structuur. Er is ook een spel tussen starheid en openheid: de open deuren bieden een glimp van het leven achter de steen en breken de perfectie net genoeg om het menselijk te maken.

Voor mij is dit niet zomaar een foto van een gebouw. Het is een soort architectonisch portret. Deze muren zijn getuige geweest van revoluties, recepties, gefluisterde deals en alledaagse bureaucratie. En nu, bevroren in dit beeld, nodigen ze de kijkers uit om even stil te staan ​​en na te denken over de rol van design in de macht. Het is het soort foto dat niet schreeuwt, maar blijft hangen.

Deze print spreekt verzamelaars aan die van steden, verhalen en structuur houden. Het verankert een kamer zonder deze te overweldigen. Ik zou het naast minimalistisch meubilair plaatsen, of het krachtig laten contrasteren met iets rommeligs en moderns. Het is stil, maar verwar dat niet met tam.

Als de architectonische vorm je net zo fascineert als ik, loop dan eens door mijn Collectie architectuurfotografie. Of, als je nieuwsgierig bent naar de gelaagde texturen van Cuba – voorbij de clichés en naar de ruimtes waar de geschiedenis nog steeds zoemt – verken dan de Cuba-fotografiecollectie.

© Dan Kosmayer, 2017