Dan Kosmayer – Oświadczenie artysty na temat prawdziwej fotografii artystycznej

Spędziłem ponad trzydzieści pięć lat wędrując po świecie z aparatem – przez miasta, lasy, wybrzeża, pustynie, zapomniane budynki, zatłoczone ulice i miejsca, obok których większość ludzi przechodzi, tak naprawdę nigdy nie widząc.

Ta ostatnia część ma dla mnie znaczenie.

Nigdy nie byłem szczególnie zainteresowany fotografowaniem tylko tego, co oczywiste. Słynny punkt widokowy. Pocztówka, którą wszyscy już znają. O wiele bardziej interesuje mnie to, co nieco odbiega od oczekiwań: starzejące się drzwi, twarz w tłumie, porzucona maszyna, dziwne odkrycie przy drodze, pusty pokój, gest trwający pół sekundy. Czasami w najbardziej zwyczajnie wyglądającym miejscu kryje się fotografia, którą pamiętam latami.

Fotografia stała się dla mnie nie tyle techniką, ile sposobem poruszania się po świecie. Patrzę. Czekam. wędruję. Dość często nie mam pojęcia, czego szukam, dopóki nie pojawi się przede mną.

Ta niepewność jest tego częścią.

Z aparatem w dłoni zwiedziłem ponad czterdzieści pięć krajów, a zdjęcia, które cenię najbardziej, wiążą się z doświadczeniem bycia tam. Upał, zimno, hałas, cisza, zmęczenie, przypadkowe spotkania, złe skręty, wczesne poranki, długie spacery. Wszystko to splata się w finalnym obrazie.

Fotografia niesie ze sobą coś z miejsca, w którym została wykonana.

Stało się to dla mnie jeszcze ważniejsze, gdy fotografia wkracza w epokę, w której przekonujące obrazy można tworzyć bez aparatu, podróży, a nawet prawdziwego miejsca. Każde zdjęcie w mojej kolekcji zaczynało się od czegoś, przed czym właściwie stałem. Prawdziwa osoba. Prawdziwy krajobraz. Prawdziwa ulica. Prawdziwa struktura. Ulotna chwila, która istniała, a potem zniknęła.

Nie używam sztucznej inteligencji do wymyślania zdjęć w mojej kolekcji.

Byłem tam.

Z biegiem lat moja twórczość w naturalny sposób zmierzała w stronę prostoty, struktury, atmosfery i niezwykłości. Fascynuje mnie geometria i cień, ale równie fascynuje mnie niedoskonałość – zużyta powierzchnia, dziwny przedmiot, zapomniany budynek, wyraz twarzy kogoś, kto nie zdaje sobie sprawy, że zaraz powstanie fotografia.

Czerń i biel pozostają dla mnie szczególnie ważne. Usunięcie koloru może rozebrać fotografię do kości: światło, kształt, fakturę, ekspresję, przestrzeń. Ale nie wierzę, że każde zdjęcie powinno być czarno-białe. Niektóre obrazy wymagają koloru. Pozwalam fotografii decydować.

Nie ma też jednego tematu, który definiuje moją twórczość. Fotografuję ludzi i krajobrazy, architekturę i opuszczone miejsca, miasta i dzicz, maszyny, ulice, zwierzęta, detale i rzeczy, które po prostu trudno sklasyfikować.

To, co ich łączy, to ciekawość.

Chcę sfotografować to, co mnie zaskakuje. Co sprawia, że ​​przestaję. Czego mogę już nigdy więcej nie zobaczyć.

A kiedy jedno z tych zdjęć w końcu wisi na czyjejś ścianie, podoba mi się pomysł, że ta chwila trwa znacznie dłużej niż ułamek sekundy, w którym ją zrobiłem.

Odbitki fizyczne są teraz produkowane na zamówienie, dzięki czemu moje fotografie mogą dotrzeć do kolekcjonerów w różnych częściach świata bez konieczności przechodzenia każdej fotografii przez moje studio w Kanadzie. Zmieniła się metoda produkcji, ale część, która jest dla mnie najważniejsza, nie.

Nadal fotografuję w ten sam sposób.

Idę szukać.

Prawdziwe miejsca. Prawdziwi ludzie. Prawdziwe przeżycia. Prawdziwe fotografie.

I tak długo jak pozostaną mi drogi do podążania, ciemne miejsca do wędrówek i rzeczy na tym świecie, których wcześniej nie widziałem, będę szedł dalej.

Zawsze jest gdzieś inne zdjęcie.

Jeśli chcesz zobaczyć moje najnowsze zdjęcia, znajdziesz je tutaj.

Poznaj moją najnowszą fotografię artystyczną z prawdziwego świata

Dziękuję za poświęcenie chwili mojej pracy.