Verlaten auto's in Prairieveld

Tijdens mijn laatste reis door Canada in mijn busje reed ik een rustige landelijke weg af, net ten noorden van de Amerikaanse grens in Manitoba. Het land daar strekt zich wijd en ongehaast uit, het soort prairie waardoor je je zowel klein als diep verbonden voelt. Het was tijdens dit traject van verkenning, dwalend door verlaten boerderijen, dat ik deze auto's tegenkwam - achtergelaten, half begraven in hoog gras, stil maar niet vergeten.

Er is iets angstaanjagends aan het tegenkomen van plaatsen als deze. Deze boerderijen floreerden ooit, gezinnen bewerkten ooit de velden, kinderen speelden ooit in de buurt en motoren als deze brulden ooit doelbewust. Nu verzakken de gebouwen, staan ​​de machines stil en heeft de tijd het roer overgenomen. Terwijl ik tussen deze voertuigen stond, kon ik bijna het gewicht voelen van dat leven dat ik ooit leefde. Er hing een stilte in de lucht, die alleen werd verbroken door het geluid van de wind die het gras rond de skeletachtige frames van auto's boog.

Ik heb ervoor gekozen om deze scène in zwart-wit vast te leggen, omdat kleur onnodig en zelfs afleidend aanvoelde. Ontdaan daarvan verschuift de focus naar textuur en vorm: de verroeste rondingen van kappen, de grillige randen waar de tijd aan staal heeft geknaagd, de wirwar van prairiegras dat over en door wat ooit was kruipt. Het contrast tussen de zachtheid van de natuur en de hardheid van machines spreekt boekdelen over veerkracht, verval en de onvermijdelijke terugkeer van alles naar de aarde. 

Als iemand die jarenlang vergeten plekken heeft verkend, word ik nooit moe van dit soort momenten. Ze herinneren me eraan dat fotografie niet alleen gaat over wat zich voor de camera afspeelt – het gaat over herinneringen, verbeeldingskracht en de echo's van verhalen die blijven hangen lang nadat mensen verder zijn gegaan. Deze verlaten auto's zijn inderdaad relikwieën, maar ze zijn ook verhalenvertellers. Ze herbergen talloze, ongekende reizen in hun frame, elke deuk en schrammetje een hoofdstuk, elk gebroken raam een ​​herinnering aan de greep van de tijd.

Deze print is geen gepolijste nostalgie, maar eerlijk, rauw en echt. Het spreekt tot degenen die schoonheid vinden in imperfectie en betekenis in het over het hoofd geziene. Dat is altijd de kern van mijn werk geweest: echte fotografie, vastgelegd in het veld, niet vervaardigd door software. Wat je hier ziet, is waar ik voor stond, met de camera in de hand, luisterend naar het gefluister van de prairie.

© Dan Kosmayer, 2025